عيب‌هاى دنيا پرستان « يا رَبِّ ! كُلُّ هذَا الْعَيْبِ فِى أهْلِ الدُّنْيا ؟ » پروردگارا ! اهل دنيا اين همه عيب دارند ؟ فرمود : « يا أحْمَدُ ! إنَّ عَيْبَ أهْلِ الدُّنْيا كَثِيرٌ ، فِيهِمُ الْجَهْلُ وَالْحُمْقُ ، لا يتَواضَعُونَ لِمَنْ يتعَلَّمُونَ مِنْهُ وَهُمْ عِنْدَ أنْفُسِهِمْ عُقَلاءٌ وَعِنْدَ الْعارِفِينَ حُمَقاءٌ » اى احمد ! اهل دنيا عيب فراوان دارند . آنان جاهل‌اند و احمق ، در مقابل استاد خود تواضع نمىكنند ، خود را عاقل مىپندارند ؛ در حالىكه نزد اهل معرفت از احمقان هستند . اهل دنيا افرادى هستند كه فاقد احساس مسؤليت و علاقه مند به عيش و نوش دنيا هستند . اين از صفات اهل دنيا است . اماّ اهل آخرت اين‌گونه نيستند . آنان در برابر نعمت‌هاى خدا شكر مىكنند و نه در برابر مصيبت‌هاى او صبر مىكنند ؛ ولى اهل دنيا وقتى به نعمت برسند ، كفران مىكنند . وقتى به مصيبت گرفتار شوند ، شكايت و بىتابى مىكنند . خدمات فراوان ديگران در نظر آنان اندك و كارهاى كوچك خودشان را بزرگ مىشمارند آنان خود را براى كارهايىكه انجام نداده‌اند ستايش مىكنند . بدون انجام كارى بر ديگران منت مىگذارند ، چيزهاى را مطالبه مىكنند كه حق آنان نيست . پيوسته از آرزوهاى خود سخن مىگويند . عيوب مردم را آشكار و نيكىهاى آنان را پنهان مىكنند . آنان اهل دنيايند ، از همان طبقه پست هستند كه در أثر ناسپاسى ، در آخرت به عذاب خدا گرفتار مىشوند . دنيا پرستى و خود خواهى سرانجام انسان را به حماقت مىرساند . تمام آن‌چه را كه براى شما بيان داشتم ، مربوط به خود خواهى مىشود ، خود خواهى عقل انسان را ازبين مىبرد و انسان خودخواه هيچ‌وقت از راه‌هاى عقلايى فكر نمىكند .